Voor wie niet wachten kan op het fotoboek dat we aan het maken zijn, hier vast een kleine selectie van onze foto’s van Israel.

We zijn nu bijna twee jaar geleden met dit weblog begonnen, op het moment dat het duidelijk werd dat we naar Oxford zouden gaan. Voor ons gevoel heeft het weblog goed gefunctioneerd: het was voor ons een goed middel om jullie over toch een behoorlijke afstand op de hoogte te houden van ons wel en wee. Zeker rondom de geboorte van Lotte en andere ingrijpende dingen hebben we dat zelf fijn gevonden om het op deze manier te doen.

De laatste tijd, sinds we terugzijn in Nederland, merken jullie dat er minder vaak updates volgen – sommigen van jullie wijzen ons daar heel subtiel op Voor ons gevoel heeft een weblog nu minder zin: we spreken en zien elkaar immers veel vaker "in real life" dan toen we in Oxford woonden. Daar komt bij dat het beroep van predikant natuurlijk ook allerlei spannende vragen met zich meebrengt: wat zet je over anderen op je weblog? En wie leest het allemaal? Waar komt die informatie terecht?

Daarom zijn we nu voor onszelf op een moment gekomen waarop we opnieuw willen nadenken over (het nut van) dit weblog. Het kringetje is immers rond: de ‘Degree Ceremony’ (zie vorige bericht) vormde immers de officiele en definitieve afsluiting van onze Oxfordse periode.

Het is niet uitgesloten dat we toch, in een andere vorm, met dit blog verder gaan. Misschien in het Engels en gefocust op ons gezin (lees: de meiden), zodat onze vrienden ver weg er wat aan hebben. Maar zo heel veel lezers zullen we daar niet mee genereren, is dat de moeite waard? We kunnen ook gewoon in het Nederlands verder gaan en af en toe eens iets posten over ons gezin (lees weer: de ontwikkeling van onze dametjes), maar is dat leuk en zinvol? Hebben we dan vaak genoeg iets te melden? Is een weblog daarvoor wel zo handig, of spreken we elkaar vaak genoeg? Daarover horen we graag jullie mening.

Wat we verder ook besluiten, voorlopig is dit even het laatste bericht. Als we stoppen, dan kondigen we dat aan. Als we op een andere manier verder gaan dan willen we die overgang markeren door de layout ook weer eens ingrijpend te veranderen en dat kost tijd.

Kortom, jullie horen de uitkomst van het beraad nog. Maar iedereen die dit leest en die in de afgelopen twee jaar ook heeft meegelezen: hartelijk dank daarvoor! Het was ons een genoegen, hopelijk was het wederzijds.

De groetjes van ons alle 4,

Lotte, Anna, Esther en Wilbert

Wat een luxe om na zes weken werken er alweer een weekendje tussenuit te mogen! En zonder kids dit keer. Dat betekende voor het eerst sinds ruim 3 jaar weer een weekendje met z’n tweeen weg. De laatste keer was in oktober 2004 en die reis ging… ook naar Oxford! Guido woonde daar toen net en we bezochten hem daar als een van de eersten uit Nederland. Het kringetje is dus weer rond.

Voor wie het nog niet wist: de directe aanleiding om nu naar Engeland te gaan was de ‘Degree Ceremony’ in Oxford waarin gevierd werd dat Wilbert zijn Mastergraad heeft behaald. In Nederland zouden we het een ‘buluitreiking’ noemen, maar Engeland zou Engeland niet zijn als daar niet heel wat meer ceremonie bij kwam kijken dan we hier in Nederland gewend zijn.

Omdat we met z’n tweeen reisden, hebben we besloten met de Eurostar (hogesnelheidstrein) te reizen. We stapten om een uur of 3 ‘s middags in Meppel op de trein. Via Rotterdam reisden we naar Brussel-Zuid. Daar waren we om 19:45uur. Dan inchecken met haast net zulke strenge veiligheidscontroles als in het vliegtuig… om vervolgens te ontdekken dat de trein een uur later zal vertrekken vanwege een technisch defect!

Om 22 uur reden we uit Brussel weg. Omdat het zo donker was hadden we haast niet door wanneer we in de tunnel zaten. In ieder geval hadden we wel in de gaten dat dat niet lang duurde. Twee uur later stapten we in London St. Pancras (of klik hier) uit. Vanwege het tijdsverschil was het toen in London pas 23 uur. Met de metro moesten we een stukje reizen naar de bushalte van de OxfordTube. Maar bij de bushalte aangekomen kwam er geen bus opdagen, terwijl er iedere 15 minuten een hoort te rijden! Inmiddels stormde het behoorlijk met veel regen en een koude wind. Uiteindelijk hebben we ruim anderhalf uur staan koukleumen daar in London voordat de bus ons meenam naar Oxford. Da’s niet grappig! Het was toen inmiddels al 1 uur geweest.

De bus deed er bijna twee uur over. We kwamen om 3 uur op ons logeeradres aan, 3 uur later dan gepland, helaas. We mochten bij onze goede vrienden Ryan&Anna logeren. Ze hebben twee zoontjes, Peter (2) en Joseph (7 maanden). Ze wonen in het centrum van Oxford, dus da’s mooi makkelijk.
De volgende ochtend ging de wekker al om 7 uur. We ontbeten met elkaar, Anna had heerlijke ‘pancakes’ gemaakt. Toch wel lekker hoor, zo’n stevig ontbijt als je een korte (!) nacht gemaakt hebt…

Daarna in onze nette kleren op naar de ceremonie:

De ceremonie vond plaats in het Sheldonian Theatre, een gebouw dat de universiteit speciaal heeft laten bouwen voor deze ceremonies. De architect is de bekende Sir Christopher Wren en G.F. Handel heeft hier ook nog concerten gegeven. De ceremonie is bijna helemaal in het Latijn.

Het idee is dat je eerst gepresenteerd wordt aan het hoofd van de universiteit door een ‘Senior’ van je eigen college.

Als je dan in het Latijn hebt beloofd ("Do fidem") dat je je aan alle rechten en plichten van een ‘Master’ zult houden, moet je het gebouw verlaten. Je moet dan naar een ander mooi gebouw, de "Divinity School", waar je een nieuwe toga + sjerp aandoet als teken van je nieuwe "status". Die sjerp heeft voor de verschillende studierichtingen een andere kleur. De kleur van de "Humanities" (Geesteswetenschappen/Letteren) waar Hebreeuws onder valt, is groen. Als je die nieuwe toga aan hebt, mag je met z’n allen weer naar binnen en word je met luid applaus ontvangen, een bijzonder moment. Dan verschijn je weer voor het hoofd van de universiteit die zijn academische hoed voor je afneemt. En dan mag je de zaal nogmaals onder applaus weer verlaten:

(en dan zul je net zien dat je onder het ‘moment supreme’ je ogen dichthebt – de ironie!)

Buiten op het plein kwamen Esther en Guido (die bij de hele ceremonie aanwezig waren), me feliciteren. Esther maakte deze leuke foto:

Guido had bij een ongeluk met zijn fiets zijn heup gebroken. Gelukkig is hij wel weer een beetje op de been, maar zijn kruk zorgde er toch voor dat hij en Esther een heel mooi "invalidenplaatsje" hadden in het Theatre, vanwaar ze alles goed konden zien.

Behalve dat het gezellig was dat Guido erbij was, bleek het ook heel handig te zijn, want hij kon mooi deze foto van ons samen maken:

De hele ceremonie was om een uur of 12 afgelopen. Daarna even koffie drinken met Guido en dan op naar de lunch die Christ Church voor al haar kandidaten had georganiseerd. Dat betekende voorlopig voor het laatst iets op het college (als je afgestudeerd bent dan word je eens in de zeven jaar uitgenodigd om te dineren aan de "High Table" ("professorentafel") van Christ Church, een leuke gewoonte!). Na enige verwarring bleek dat Esther er ook bij mocht zijn. Het eten was, als altijd, heel goed en het was bijzonder om dit samen mee te maken.

Om een uur of 3 zat het er dan toch echt allemaal op. Afscheid van het academische Oxford – toch wel met een beetje pijn in het hart. Want we hebben het goed gehad vorig jaar. De rest van de middag hebben we samen nog wat door de stad gewandeld, gewinkeld, koffie gedronken. Heerlijk ontspannen. ‘s Avonds was er uiteraard ‘dinner’ bij Ryan&Anna en ook Guido was daarbij. Erg gezellig natuurlijk. Daarna maar op tijd naar bed, om een wat langere nacht te maken dan de vorige…

Zondag stapten we om 8.30 op de OxfordTube, de dubbeldekkerbus terug naar London. Al langere tijd wilden we namelijk graag een kerkdienst van de Nederlandse (protestantse) gemeente in London bezoeken, die daar al sinds 1550 (!) is. Na even zoeken vonden we inderdaad de kerk in een klein straatje/steegje, ‘Austin Friars’:

De dienst begon om 11 uur en was verder prima. Mensen uit de wijde omgeving komen erop af, zo’n Nederlandse gemeente in het buitenland heeft altijd een streekfunctie. Na afloop was er koffiedrinken, een goede gelegenheid om wat mensen en de predikant wat uitgebreider te spreken. We vielen met onze neus in de boter, want daarna was er ook nog een heel aardig orgelconcert door Arnfinn Tobiassen, een van de vaste organisten. Leuk om mee te maken, het ging allemaal in een heel ontspannen sfeer.

Toen was het tijd om in te checken in de jeugdherberg waar we zouden overnachten. Thuis hadden we al gezien dat er een jeugdherberg tegenover St. Pancras’ station zit en dat leek ons handig, omdat we daar maandag om 8 uur weer vandaan zouden vertrekken. Dan hoefden we dan niet zo vroeg ons bed uit – een goede keuze, zo bleek.

Onze kamer bleek eigenlijk schuin tegenover het station te zitten, en recht tegenover de British Library, dxe9 bibliotheek van het Verenigd Koninkrijk

Deze bibliotheek wilden we ook graag bezichtigen en gelukkig kon dat op zondagmiddag en was de toegang ook nog gratis, wel zo fijn voor deze calvinistische Hollanders

Een kopje koffie naast eeuwenoude boeken, mooi hoor! Maar als je met de zelfontspanner probeert te werken moet je toch xe9cht sneller zijn:

We hebben de ‘Treasures of the BL‘ bekeken. Erg interessant: handgeschreven muziek door Bach, Mozart, Handel etc. zelf – toch bijzonder. Verder de Codex Sinaiticus, middeleeuwse versierde manuscripten, landkaarten, de schrijftafel van Jane Austen, brieven van koningin Elizabeth I, bladzijden uit de aantekingen van Leonardo da Vinci etc. etc., te veel moois om op te noemen. Echt heel gaaf om al die wereldberoemde dingen eens met eigen ogen te kunnen zien.

Daarna hebben we een rondwandelingetje gemaakt door Covent Garden, een leuke buurt in London, beroemd om z’n markt:

Daar in de buurt hebben we ook wat gegeten. Toen vond Esther het nog wel erg leuk om naar Trafalgar Square te lopen, want volgens haar heeft ze pas echt het ik-ben-in-London-gevoel als ze dxe1xe1r is. Nou, daar zijn we dan:

Na die lange stadswandeling terug naar het hotelletje, waar we een lekkere lange nacht gemaakt hebben Dat is het voordeel van op stap gaan zonder kleine kinderen! De volgende ochtend zaten we met ons ontbijtje om 8 uur weer in de Eurostar.

Op de terugreis geen vertragingen, om 16:30 waren we weer in Kolderveen. Het reizen met de trein is wel vermoeiend, maar ook heerlijk ontspannen. Je hebt lekker de tijd om naar buiten te kijken, te lezen, te breien, te kletsen of bij te slapen. Kom je altijd uitgerust aan!

Kortom: een heerlijk weekend, met dank aan de opa en vooral oma Schenk die op de dametjes gepast hebben!

kopvoeters!!!

"Kleuters tekenen mensen nog vaak als "kopvoeters"(zonder romp). Ze zien van volwassenen immers meestal de benen (op hunoog-hoogte) en het gezicht, als volwassene zich naar de kleuter buigt.Later wordt de menstekening realistischer."

Zijn ze niet geweldig?

En echt waar, de blog over de Degree Ceremony volgt snel. Beloofd.

Voor wie een bijzondere (verjaardags)taart leuk vindt:
Hema taart op maat
Heb je weer een reden om iets te vieren, toch?

De harde werkers hebben even pauze: afgelopen zaterdag zijn we verhuisd naar onze jaren 30-villa
We genieten erg van de ruimte en onze ‘oude’ nieuwe spullen (vooral Anna riep vaak enthousiast: "Mama, dit is ook mee naar Kolderveen! Gingen we dat ook neememe?").

Tante Miranda was er vandaag om wat leuke foto’s te maken van de meiden. Ziehier dus een fotoblogje!

Het ging even mis, want de krant dacht dat W.L.Dekker uit Breda beroepen was te Kolderveen-Dinxterveen, maar het was toch echt Wilbert die ze bedoelden! Afgelopen week kreeg Wilbert een beroep naar deze gemeente, en hij heeft het ook aangenomen. Dus over een paar weken hopen we te verhuizen naar de pastorie van deze kleine gemeente bij Meppel. We zijn er natuurlijk erg blij mee, en hebben zin om te beginnen!
Op dit moment zijn we druk bezig met allerlei dingen die geregeld moeten, waaronder opvang voor de kinderen. Want ik (Esther) heb al een baan! Als logopedist, twee dagen per week. Nu werk ik nog in Zwolle en Zwartsluis, maar op termijn zal ik genoeg patixebnten in Zwartsluis hebben zodat ik niet meer naar Zwolle hoef. Op dit moment is de reistijd nogal lang, maar het werk op zich is leuk. Er zitten een paar pittige behandelingen bij, dus dat vind ik wel een uitdaging. Leuk detail: tot mijn 8e heb ik zelf in Zwartsluis gewoond, dus ik ben terug op mijn geboortegrond. Waarschijnlijk zal ik nog wel oud-klasgenootjes tegenkomen (en misschien zelfs hun kinderen behandelen), en de eerste namen van oude juffen ben ik al tegengekomen. Grappig hoe je leven kan lopen!
Anna kijkt uit naar de verhuizing, die is wel toe aan een eigen plekje. Hoewel oma en opa en oom Andrxe9 wel mee mogen verhuizen, anders gaan we die te veel missen! Gelukkig gaan we niet al te ver weg en kunnen ze makkelijk op bezoek komen.
Met Lotte gaat het wel goed, hoewel die al een paar weken behoorlijk verkouden is (met hoesten en al). Maar het staat haar ontwikkeling niet in de weg: ze zegt al 2 woordjes! ‘Boe’ als we boekje gaan lezen en vanmiddag zei ze ‘daa’ toen oma wegging. Nu maar eens gaan oefenen op papa en mama, want dit kan natuurlijk niet! Verder is er een kleine omslag geweest in haar slaapgedrag: ze slaapt nu in principe 2 keer op een dag (meestal een uur of 2), en ‘s nachts nog steeds ongeveer van 19 tot 8. Tussendoor wordt ze nog 1 keer wakker voor een voeding. Motorisch gaat het goed: ze kan snel kruipen en staat heel stevig. En kruimeltjes oppakken doet ze netjes met duim en wijsvinger. Grote lol heeft ze als we een toren bouwen en zij die om kan gooien! En kiekeboe is ook een favoriet spelletje.
Anna vindt het steeds leuker op de peuterspeelzaal. Vooral het fietsen vindt ze geweldig, maar ook spelen met de pop en knutselen. Ze zegt nog niet veel in de groep, maar leert wel snel de liedjes die ze er zingen. Verder blijft ze groeien, ze is nog steeds lang voor haar leeftijd. Knutselen vindt ze het allerleukste, en koekjes bakken. En een rondje lopen! Liefst naar de speeltuin, want ze zou de hele dag wel van de glijbaan willen.

Hier nog een foto van de kerk en de pastorie:

Afgelopen zondag waren we alledrie (lang leve de borstvoeding, Lotte liet het aan zich voorbij gaan) ziek. ‘s Nachts waren we aan het overgeven (om de beurt, en oma maar bedden verschonen en emmers legen), de volgende dag was Anna weer aardig op de been maar wijzelf lagen nog voor pampus op de bank. Anna is wel naar de peuterspeelzaal geweest, door oma weggebracht. Ze vond het leuk! Juf zei dat ze nog niets zei in het speellokaal, maar des te meer als juf meeging om te helpen op de wc. Dan vertelde ze hele verhalen, en vroeg ze juf de oren van het hoofd. De vele kinderen om zich heen vindt Anna misschien nog wat overweldigend, ze houdt alles scherp in de gaten. Maar dat zal ook wel goed komen, denken we zo.
Wilbert heeft nog het langst last gehad van het virusje dat ons (en Annemarie en Eva, die zaterdag bij ons waren geweest ook) velde. Hij was vandaag pas weer fit genoeg om naar de bibliotheek te gaan. Inmiddels zijn ook Simon en Andrxe9 ziek, en hebben opa en oma allebei een tikje meegekregen, dus hopelijk blijft het hierbij. Want echt leuk is het natuurlijk niet, ziek zijn!

Het leuke vooruitzicht is dat we een week naar Engeland gaan! Een vriendin van ons in Oxford stelt haar huis ter beschikking, zodat we alleen de reis hoeven te betalen. Erg fijn natuurlijk, en we hebben er dan ook superveel zin in. Het zal fijn zijn om iedereen weer te zien! We hopen op 17 december te vertrekken, dan zijn we op tijd voor kerst weer terug. Want dat lijkt nog verder weg dan het is, vrees ik.

Anna leert praten. In het begin ging het vooral om de verwerving van klanken (waar Lotte momenteel druk mee bezig is), maar inmiddels gaat het al op een heel ander niveau. Anna vindt het belangrijk om sociaal bezig te zijn, en vraagt dan ook steevast als er iemand binnenkomt: "Waar ben je dan geweest?"
Vanmorgen vroeg Wilbert aan Anna: "Is die voor mij of voor jou?" Waarop Anna zei: "Die is voor jezelf" Af en toe zitten we met onze oren te klapperen, hoe snel die ontwikkeling gaat! Zoals vanmorgen, toen ze vroeg: "Wie is dat, die daar doucht?" Maar ze wordt ook groot, want maandag gaat ze voor het eerst naar de peuterspeelzaal! En mama en Anna hebben er allebei zin in